Համբույրն անխնա քերծում է այտը,
և հայտնվում են փոքրիկ գծիկներ.
դեպի վեր, դեպի վար, անկանոն, աննշմար…
Եվ ես սկսում եմ ժպտալ,
տեսնելով հատակը թեյիս բաժակի ու քերծվածքներն այնտեղ`
գդալիս պտույտներից ծնված…
Եվ ես սկսում եմ ժպտալ,
երբ փոսիկներն այդ լցվում են թեյով
ու գունափոխվում են հետզհետե…
Ես սկսում եմ ժպտալ,
երբ այտս նույնպես գունափոխվում է
դեպի վեր, դեպի վար…
Եվ ես սիրում եմ ժպիտը քո,
երբ հավերժությունն անխուսափելի է…
25.10.2010
