Հովհաննես Գրիգորյանին
Մի ջրափոս է պառկել փողոցի կենտրոնում.
նույնքան խղճուկ տեսք ունի, որքան մյուս բոլոր ջրափոսերը,
նույնքան տձև է ու չքավոր,
նույնքան փնթի ու անհարմար…
Այսօր տեսա նրան, վաղը նույնպես կտեսնեմ,
և նա ինձ կհիշեցնի այսօրվա ջերմությունը, մարդկանց,
անդորրը, ստվերը, պահը…
Եվ ես հիմա հասկանում եմ, որ հիշեցնելը ջրափոսի գործն է`
խղճուկ, տձև, չքավոր:
Իսկ փողոցում, որտեղ նա կուչ է եկել,
չի դադարում մեքենաների հոսքը,
մարդկանց աղմուկը,
որոնք հերթով սուզվում են հիշողության մեջ և դուրս ելնում
երեկվա հետ միասին:
09.09.2011
Like this:
Be the first to like this post.
