ՀԱՅԿ ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Երեկվա հետ միասին

Hayk Mkrtchyan — Fri, 09 Sep 2011 18:25:34 +0000

Հովհաննես Գրիգորյանին

Մի ջրափոս է պառկել փողոցի կենտրոնում.
նույնքան խղճուկ տեսք ունի, որքան մյուս բոլոր ջրափոսերը,
նույնքան տձև է ու չքավոր,
նույնքան փնթի ու անհարմար…
Այսօր տեսա  նրան, վաղը նույնպես կտեսնեմ,
և նա ինձ կհիշեցնի այսօրվա ջերմությունը, մարդկանց,
անդորրը, ստվերը, պահը…
Եվ ես հիմա հասկանում եմ, որ հիշեցնելը ջրափոսի գործն է`
խղճուկ, տձև, չքավոր:
Իսկ փողոցում, որտեղ նա կուչ է եկել,
չի դադարում մեքենաների հոսքը,
մարդկանց աղմուկը,
որոնք հերթով սուզվում են հիշողության մեջ և դուրս ելնում
երեկվա հետ միասին:

09.09.2011

Երկու շաբաթ առաջ

Hayk Mkrtchyan — Sat, 20 Aug 2011 16:58:38 +0000

Երկու շաբաթ առաջ` այսինքն հիմա,
սպասում եմ, թե երբ ես գալու :
Մեղավորը դու ես, մեղավորը դու ես,
չկաս:
Քամին խանգարում է լսել քո ձայնը
քամին խանգարում է տեսնել քեզ, և
նա է մեղավորը, որ չկաս:
Հիմա դու գիտես ամենը…
Անցիր քամու միջով, պոկվիր քամու ճանկերից,
տուր ինձ քո ձեռքը, և ես կժպտամ,
և կդիտեմ մարդկանց քամու միջով…
Երկու շաբաթ առաջ` այսինքն հիմա,
աշխարհն այնքան մեծ է թվում,
աշխարհն այնքան անեզր է,
կարոտի պես, լռության պես
անիրական,
իսկ ես քամու պես անհամբեր եմ,
իսկ ես քամու հետ սպասում եմ քեզ
Երկու շաբաթ առաջ` այսինքն հիմա:

12.08.2011

Դարեր առաջ

Hayk Mkrtchyan — Thu, 20 Jan 2011 20:29:30 +0000

Կրիան դանդաղ քայլերով մոտենում է սիրուն:

Սերն այսօր կրիայի տեսք ունի.

կրիայի հայացք, պատյան, կրիայի փայլ ու համառություն:

Դարեր առաջ, երբ կրիան դուրս եկավ տնից,

որոնելու իր բաժին շարժումը, արագություն խնդրելու Աստծուց,

մարդիկ հեգնեցին նրան, ծաղրեցին…

Այսօր մարդիկ քարացած են…

Կրիան դանդաղ քայլերով մոտենում է սիրուն,

և դա է միակ շարժումն աշխարհի…

20.01.11

Լաքով փայլեցված Ամանոր

Hayk Mkrtchyan — Thu, 30 Dec 2010 20:30:59 +0000

Լաքով փայլեցված խաչեր` քաղաքի
ամենակենտրոնում,
փայլում են Ամանորի կիզիչ արևի տակ,
խեղդվում են շոգից:
Լաքով փայլեցված քաղաք` աշխարհի
ամենակենտրոնում,
մարդկանցով լեցուն շարժում,
մարդկանցից հյուսված երգեր:
Լաքով փայլեցված մարդիկ
սրտեր են շալակած տանում,
Ամանորի կիզիչ արևի տակ
խեղդվում են շոգից:
Լաքով փայլեցված սրտեր`
քաղաքի ամենակենտրոնում,
թռուցիկների տեսքով
տագնապ են բաժանում աշխարհին…

30.12.2010

Արևի տակ

Hayk Mkrtchyan — Fri, 26 Nov 2010 18:40:34 +0000

Արևի տակ երկար կանգնելուց
աղջիկը կին է դառնում, մայրանում է…
Եվ սկսվում է ամենաջերմ ու ցանկալի գլխապտույտը,
և այդքան անմիջական շփումից քրտինք են դառնում շողերն արևի,
և կնոջ ճակատին կաթելով` գոլորշանում են
արևի տակ երկար կանգնելուց…
Իսկ ջերմությունը երբեք չի հասնում ասֆալտին:
Այն վերջանում է կնոջ կրծքի տակ,
որտեղ սրտի հետ միասին թաքնված է սպասումը`
ամենաջերմ ու ցանկալի գլխապտույտը:
Աշխարհը քրտնել է արևի տակ երկար սպասելուց…

26.11.2010

Անխուսափելի երջանկություն

Hayk Mkrtchyan — Mon, 25 Oct 2010 18:35:12 +0000

Համբույրն անխնա քերծում է այտը,

և հայտնվում են փոքրիկ գծիկներ.

դեպի վեր, դեպի վար, անկանոն, աննշմար…

Եվ ես սկսում եմ ժպտալ,

տեսնելով հատակը թեյիս բաժակի ու քերծվածքներն այնտեղ`

գդալիս պտույտներից ծնված…

Եվ ես սկսում եմ ժպտալ,

երբ փոսիկներն այդ լցվում են թեյով

ու գունափոխվում են հետզհետե…

Ես սկսում եմ ժպտալ,

երբ այտս նույնպես գունափոխվում է

դեպի վեր, դեպի վար…

Եվ ես սիրում եմ ժպիտը քո,

երբ հավերժությունն անխուսափելի է…

25.10.2010

Մի անգամ

Hayk Mkrtchyan — Mon, 18 Oct 2010 18:18:47 +0000

Արթնացա թութակիս ձայնից. լրբի պես ճչում էր, լիզում վանդակի ճաղերը. քաղցած էր… Ու քանի որ այսօրվա երազս հագեցած էր դաշնամուրային անզուգական կատարումներով, և ես ունկնդրում էի կենդանի երաժշտություն` միջնադարյան կեղծամը գլխիս և լրջությունը աչքերումս, տխրեցի: Այսպիսի դեպքերում ինձ հաճախ օգնության է հասնում կիթառս, որը բազմաթիվ երգեր գիտի աստղերի ու լուսնի մասին, սակայն այսօր նա նույնպես ճչում էր լրբի պես ու ագահորեն լիզում իր բոլոր լարերը միանգամից. քաղցած էր…

Իսկ հիմա ես ցրտից դողում եմ: Տաքանալու համար ինձ առաջարկում են փաթաթվել ինձնից քիչ հեռվում դողացող մի աղջկա, որն անպայման կբարելավի ջերմաստիճանս: Եվ որքան էլ ատում եմ սերը նպատակային գրկախառնումից հետո, միևնույն է առաջարկում են սիրել նրան ու դողս պլաստիկ ձևով փոխարինել պարային նուրբ շարժումներով, ցատկերով, և որքան ցատկերս մեծանում են, այնքան մոտենում է ճչոցը, և ես սարսափում եմ` պապերիս փոխանցած վախը իբրև ժառանգություն պահելով աչքերումս…

18.10.10

***

Hayk Mkrtchyan — Sat, 16 Oct 2010 08:52:17 +0000

Թիթեռը չունի երազելու ժամանակ…

Նա շտապում է ապրել և

որքան հնարավոր է շատ

խմել նեկտարն իրականության:

Իսկ գարունը շարունակում է անձրևել,

ու երկնքից թափվում են

երազանքներն աշնանային:

Իսկ թիթեռը հավաքում է դրանք

ու խնամքով թաքցնում տետրի մեջ:

Գուցե պետք կգան վաղը կամ երբևէ…

Թիթեռը չունի ժամանակ երազելու…

07.10.2010

***

Hayk Mkrtchyan — Wed, 15 Sep 2010 17:03:31 +0000

- Վաղվանից այլևս չեմ ծխելու, – ասաց նա և մոխրամանի մեջ նետեց վերջին ծխախոտն աշխարհի: Այսքանով ավարտվեց երիտասարդությունը և կյանքը թևակոխեց նոր փուլ, որին այսօրվա երիտասարդներն անվանում են Երջանկություն…
- Վաղվանից այլևս չեմ ստելու, – ասաց նա և թևակոխեց կյանքի նոր փուլ, որին մենք երբեմն կոչում ենք հայրենասիրություն…
- Վաղվանից այլևս լռելու եմ, – ասաց նա և վառեց ծխախոտը: Գուցե աշխարհում կհայտնվի մեկը, ով երջանկությունը երկնքից կիջեցնի հայրենիք, և նա կրկին կդադարի ծխելն ու երազելը: Ամեն ինչ վաղվանից է սկսվում:

Անկանոն երթևեկություն

Hayk Mkrtchyan — Tue, 07 Sep 2010 14:44:57 +0000

Արագությունը կախված է տրամադրությունից,
ուղղությունը կախված է քամուց,
շարժումն առանց արգելակման է,
անսպասելի,
հեքիաթային…
Անձրևը թաղված է ջրհորում,
վախից քրտինք է դառել,
արագությունը ասֆալտից բացի
լռության աչքերն է տրորում…
Ընթացքը կախված է շղթայից,
շղթան վզիս է փաթաթված,
ես քեզ անկանոն եմ սիրում.
սերն առանց արգելակման է,
անսպասելի,
հեքիաթային…
Ժամերը կախված են թոնրում,
եփվում են առանց դադարի,
շարժումը կիսում է երկինքը,
անիվը սիրտս է տրորում:
Արագությունս անկախ է…
ուղղությունս անկախ է,
անձրևը` հեքիաթային…

05.09.10