Վերջին պտույտն աշխարհի

Իմ ընկեր Ջորջի ու մեր տան մասին

Շուտով վերջին անգամ կփակեմ կողպեքը քո և բանալին առաջին անգամ դուրս կգա այնտեղից ուրիշի ձեռքով…
Դրսում ամեն ինչ սովորական է. շները նույնքան կատաղած են անտարբեր հայացքով իրենց նայող աղբամանների վրա, շուկան նույնքան կատաղած է անտարբեր հայացքով իրեն նայող մարդկանց վրա, լուսարձակները սպասում են լուսնի հրամանին…
Շուտով դու կսովորես կարոտել և վերջապես կգտնես սրտիդ հանգրվանը…

Ես կսկսեմ կարոտել և վերջապես կհիշեմ քեզ փակ աչքերով…
Շուտով ես կդառնամ անհանգիստ, քանի որ քնելիս ոչինչ չի խանգարի հանգստությունս… Շուտով ես անպայման կտխրեմ…
Հիմա հասկանում եմ ու ատում դասական օրինաչափությունը. աշխարհը գոնե մեկ րոպե տխրությանդ պատվին չի լռում ու չի դադարում պտտվել…
Շները նույնքան կատաղած են,
շուկան նույնքան կատաղած է,
գիշերը նույնքան լուսավոր…

01.07.10

 

Միգուցե

Ես վաղը չեմ կարող ձեզ տեսնել. հիվանդ եմ ու միտքս սովորականից ավելի է ջերմում: Ձայնս կոշտացել է ու երգերս ավելի ազդեցիկ են հնչում քան սովորաբար: Հիվանդ եմ և վաղը սովորականից ավելի եմ լռելու և հայացքս ուղղելու դեպի աչքերիդ փայլն արտացոլող լուսարձակները: Սովորականից ավելի եմ հավատալու, որ գարնանն առաջինը ես կհալչեմ, և այս տարի

 

Թատրոն

Պատռվել էր թատրոնի վարագույրը,

ԵՎ դերասանները, թաքստոց չունենալով, անվերջ խաղում էին:

Հանդիսատես չկար:

Խաղում էին հարյուրավոր համարակալված